Si un muro se rompe, una flor lo sostiene

Andrea Mosqueraren (Galizia, 1994) praktika hainbat ikerketa-prozesutan kokatzen da.

Hainbat diziplinatatik, Andrea modu intuitiboan hurbiltzen da bizi izateko eta husteko izateko kontzeptura, gizakiak bere ingurunean duen aztarnara eta igarotzen ditugun espazioetan sortzen diren harreman pertsonal zein inpertsonaletara. Era berean, denboraren joanaz eta gure elkarrekintzetan duen eraginaz hausnartzen du. Etengabe aldatzen ari den lurralde gisa ulertzen du gorputza, bere jatorria zalantzan jartzen duena eta bere esentzia naturalenarekin berriz konektatzea bilatzen duena. Bere ikerketak bizitzeko modu berriak proposatzen ditu, giza interkonexioari, loturen malgutasunari eta kontaktutik eta elkarreraginetik sortzen den arintasunari balioa emanez.

Si un muro se rompe, una flor lo sostiene lanean, laztana eta tentsioa presente daude une oro. Material desberdinak elkarrekin bizi dira, elkarrengandik hurbil daude eta elkarri eusten diote. Eustea ariketa bat da, non gorputz bat beste batengana hurbiltzen den samurtasunetik, maitasunetik. Gertakari honetan, afektuak zainketa- eta lasaitasun-ekintza gisa agertzen dira.