última acampada

(Úbeda, 1996). Zinematik dator bere praktika, baina hura bideoa, instalazioa, idazketa eta bururatzen zaizkion forma desberdinetan zehar hedatzen da diziplinarik gabeko era batean. Sorkuntza prozesu ireki bezala ikusten du, konpainia modu desberdinek, zuzenek zein zeharkakoek, zeharkatzen duten prozesua bezala. Logika konjuntibo batetik abiatuta — “&”— gorputz, denbora, irudi eta hitzen arteko truke eta distantzia-aldaketei erreparatzen die. Memoria, ametsak eta laguntasuna interesatzen zaizkio atentzio-lurralde bezala, hortik abiatuz irudiekin eta lengoaiarekin harremanak izateko beste modu batzuk saiatzeko. Horien bitartez sortzen ditu logika frontalak liluratzeko, irudikatzera bultzatzeko eta mugiarazteko moduak.