La mundu guztiak identifikatzen du “fotografikoa dena” aitortutako errealitate baten erreprodukzio mimetikoarekin, baina argazki abstraktu bat edo zerbait ezezagunaren argazki bat ikustean, zalantzak sortzen dira haren interpretazioaren inguruan. Eta betiko galdera agertu ohi da: Argazkiak dira? Argazkilari batek mundu erdikultuetan ikertzen duenean, erreala denaren itxuraldaketen inguruan, pusketa soilen, laino barreiatzaile edo erreala denaren beste edozein motatako disimuluen inguruan ikertzen duenean, ikusle adigalkor batek edo ikus-kultura gutxiko pertsona batek baliteke behin eta berriz errepikatzen den galdera egitea: Argazkiak dira? Orduan, argazkilaria pozik egon daiteke; izan ere, ikuslearengan irudien izaerari buruzko zalantza eragin du, beharbada beste edozein arte plastikorekin nahastuta. Nire argazkiak beti hartzen ditut mundu errealetik, inolako manipulaziorik egin gabe, eta ikuslearengan eragindako zalantza mota horiek egiaztatzen dute beraientzako berria den mundu bat erakutsi diedala. Argazkigintzaren historiaren ia 200 urteak artearekiko maitemin-istorio bat izan dira, dira eta, ziurrenik, izango dira, elkarrekiko maitemin-istorioa. Hor tartean nago ni, artea miresten duen argazkilari baten eta argazkigintza hura ezagutzeko erabiltzen duen artista baten artean. Minor White-k ordurako esaten zigun: “Gizakiak ikusten duena eta gizakiak aurkitzen duena gizakiak sortzen duena bezain sortzailea da”.