“Quemarse es lo más parecido al trauma”

“Quemarse es lo más parecido al trauma” Ann Cvetkovich (2003) Jan Zita Grover aipatzen du (1997; era berean Cvetkovich, 2018: 284 aipatua) bere Un archivo de sentimientos: trauma, sexualidad y cultura públicas lesbianas argitalpenean, eta ez da soilik min ematen duela, baizik eta markak betiko irauten duela pertsonaren gorputzean, eta beste pertsona batzuk, berriz, min eta dolutik kanpoko pertsonak, hura ezabatzen saiatzen direla. Lan honen helburu nagusia trauma kolektibizatzea eta hori eguneroko bizipen bihurtzea da, hau da, problematikaren indibidualizazioa eta medikalizazioa alde batera uztea eta gizarte bihurtzea. Lan hau Ann Cvetkovichen Un archivo de sentimientos: trauma, sexualidad y cultura públicas lesbianas (2018) liburuaren azterketaren bidez egin da, nire arreta pizten zuten eta nire jakin-mina pizten zuten artikuluak eta irakurketak erabiliz, eta nire inguruko pertsonei banakako eta taldeko elkarrizketak eginez, problematika honen begirada errealagoa eta hurbilagoa lortzeko. Bestalde, zati teoriko hau beste osagai artistikoago eta/edo praktikoago batekin ezartzen saiatu naiz. Arte-ikasketarik eta arte-sorkuntzan esperientziarik ez izanda ere, master honek aukera eman dit esperimentatzeko eta arteak eskaintzen dituen lan-metodo berrietara hurbiltzeko. Horren emaitza 20 argazki analogikoren bilduma bat da, elkarrizketatutako pertsonen artxibo bat eta lana eta nire esperientzia ez bereizteko osatzen dudan artxibo propio bat osatzen dutenak. Horiek eguneroko egoerei erantzuten diete, eta, tiketak erabiltzearekin batera, trauma eguneroko esperientzia kolektiboa dela adierazten dute.