entre prisas y suspiros, la brisa.

ángela rg* gorputza, materia eta ingurunea entzutean kokatutako praktikaren garapenean zentratzen da. Bere lana somatikoa, sinbolikoa eta intuitiboa denaren artean igarotzen da, azaleratzen eta sentitzen denari erreparatuz, produkzio-logika bati erantzun gabe. Aurkitutako materialen, mugimenduen, partekatutako ahotsen eta gorputzekiko –gizakiak eta gizakiak baino gehiago– loturen artean, haien ikuspegia prozesu porotsu gisa ehuntzen da, leku bakoitzari adi. Ekintza bakoitza presentzia-, zaintza- eta esperimentazio-ekintza bat da, presen eta hasperenen artean dagoenarekin. 

entre prisas y suspiros, la brisa erritu-gailu bat da, barru-barruaren eta komunaren artean dabilena. Gelditzeko, gorputza, bibrazioa eta denbora ez-lineala bizitzeko gonbita. Lamina distiratsu batek presa zabaltzen du. Harekin batera, espazioari eusten dioten objektuak eta hainbat lurraldetatik bidalitako hasperenetatik osatutako audioa daude, soinu-paisaia partekatu batean elkarri lotuta. Piezak ekintza posibleak dituzten gutunak ditu: ateak entzute zabalago baterantz. 

Proposamena egunerokotasunaren eta erritualaren arteko atalase gisa bizi da, non bere praktika ziurgabetasunaren kanal eta euskarri bihurtzen den.